
مادر یعنی گذشت، یعنی مهربانی، لطافت، صبوری و یک دنیا آرامش برای خانواده و فرزندانش. مادر یک کلمه نیست، یک دنیاست؛ دنیایی که تا ابد چتر مهربانی اش برسرت گسترده خواهد بود. فردا هم روز تجلیل از همین جایگاه ویژه است، تجلیل از مادر که مظهر زندگی است و حضورش، هم مایه آرامش است و هم قوت قلب.
مادر آن قدر مهربان است که گاهی نه تنها مادر فرزندش است بلکه از آن فراتر می رود و مهر مادری را همانند چتری بر سر ایتام گسترده می کند، همانند حضرت فاطمه زهرا (س) که مهر و عطوفتی فراتر از مادری فرزندانش داشت و دست نوازش و گرمای مادری اش بر سر ایتام نیز گسترده بود. اکنون نیز هستند مادرانی که به پیروی از بزرگ بانوی اسلام حضرت فاطمه (س) چتر مهربانی شان گسترده تر از سر فرزندان خونی شان است و دست نوازشگر مادری را بر سر یتیمان شهر می کشند و مادری می کنند.به مناسبت سالروز ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) و روز مادر با دو مادری که علاوه بر فرزندان خود، مادر 27 و 30 فرزند یتیم این شهر هم هستند همکلام می شویم و از حس عمیق مادری آن ها می گوییم و می شنویم.
من مادر 32 فرزند هستم!
معلم است و خودش می گوید مادر 32 فرزند است. دو فرزند خونی و 30 کودک یتیم که مدت هاست دست نوازشگر مادری روی سر آن هاست. او این 30 فرزندش را می بیند، نوازش شان می کند اما این کودکان نمی دانند که او همان مادر مهربانی است که لبخند زیبایی را که با دیدن لباس های شب عید بر لبشان می نشیند، مهر مادری او به ارمغان آورده است.طاهره تفقدی، مادر خیری است که از 10 سال قبل، 30 کودک یتیم را که نیمی از آن ها دختر و نیمی از آن ها پسر هستند، تحت پوشش و حمایت مادی و معنوی خود قرار داده است. می گوید: خودم دو فرزند دارم؛ یک دختر و یک پسر و این 30 فرزند دیگرم را همانند فرزندان خودم دوست دارم و به گونه ای با آن ها انس گرفته ام که گویا جزو خانواده ام هستند.
این مادر که مهربانی از کلامش پیداست، صحبت هایش را این گونه ادامه می دهد: از زمانی که این کودکان را تحت حمایت قرار داده ام، هیچ مشکلی را درزندگی خود و خانواده ام حس نکرده ام که این موضوع را از برکت وجود این کودکان یا بهتر بگویم این فرزندانم می دانم.از احساسش در این سال ها سوال می کنم. کمی مکث می کند و با گشاده رویی پاسخ می دهد: مادری این کودکان حس بسیار خوبی دارد به قدری که فرزندانم که یکی از آن ها اکنون ازدواج کرده است و خود نیز فرزند دارد، تعدادی کودک را تحت حمایت قرارداده است.تفقدی می گوید: ایام عید یا مناسبتی که می شود دغدغه خرید لباس نو برای این عزیزانم را دارم، گویا می خواهم برای فرزندان خودم خرید کنم حس خوبش وصف شدنی نیست؛ حس می کنم مادر واقعی شان هستم و این حس را خیلی دوست دارم.او دورهمی با این کودکان را یکی از بهترین خاطراتش می داند و می گوید: ماه مبارک رمضان که می شود مهمانی برپا می کنم و همه این 32 فرزندم را دعوت می کنم اما آن ها نمی دانند من همان فردی هستم که حمایتشان می کنم و مادر آن ها هستم، نمی خواهم حتی برای یک لحظه احساس بدی داشته باشند و فکر کنند به آن ها ترحم می شود؛ اما با این حال دلم طاقت نمی آورد که خودم را از دیدن و نوازش کردنشان محروم کنم.
من مادر همه 27 فرزندم هستم
از این مادران که دست مهربان و نوازشگر آن ها پر از خیر و برکت است در میان ما کم نیست؛ مادرانی که به پیروی از حضرت فاطمه زهرا (س) محبت شان فراگیر و گسترده است. «حنیسه زواشکیانی» نیز یکی دیگر از این مادران است که به گفته خودش مادر همه 27 فرزندش است. او نیز معلم است اما چند سالی است که بازنشسته شده است. او می گوید: سال 89 بود که به پیروی از یتیم نوازی امیرالمومنین امام علی (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س)، هفت کودک یتیم را به سرپرستی گرفتم و از همان سال ها آن ها را همانند دو فرزند خودم دوست داشتم و بعد از این 20 کودک را نیز تحت حمایت قرار دادم.او نیز از حس خوب مادری برای 25 فرزند تحت حمایت و دو فرزند خودش می گوید: خانواده و اطرافیان و حتی فرزندانم وقتی حس خوب این کار را دیدند مشتاقانه وارد این کار شدند و گروهی را برای تحت حمایت قرار دادن کودکان یتیم و بی سرپرست تشکیل دادند و اکنون حس خوبی را که من دارم، آن ها هم احساس می کنند.وی می افزاید: اکنون 25 کودک را تحت حمایت دارم و حس خوب مادری و دغدغه خرید شب عید و نشاندن لبخند شادی بر لبانشان هنگامی که بسته های لباس های نو را در شب عید می گشایند با هیچ چیز عوض نمی کنم، من دو فرزند ندارم بلکه 27 فرزنددارم و به همه آن ها علاقه مندم.
زواشکیانی ادامه می دهد: گاهی به فرزندانم سر می زنم و جویای احوالشان می شوم، ایام نوروز که می شود درست مثل همین روزها تنها دغدغه ام خرید لباس عید برای فرزندانم است تا بتوانم لبخند شادی را بر لبانشان بنشانم، خیلی دوستشان دارم و این حس نه تنها در من بلکه گروهی که آن ها هم کودکان بی سرپرست را تحت حمایت قرار داده اند، وجود دارد؛ حسی که در وصف نمی گنجد و خود افراد باید آن را تجربه کنند.