امروزه صنعت گردشگری به اندازه ای در توسعه اقتصادی - اجتماعی کشورها اهمیت دارد که اقتصاد دانان آن را «صادرات نامرئی» می نامند. صنعت گردشگری در زمره صنایعی است که در سال های اخیر به سرعت گسترش یافته و در ردیف یکی از بزرگ‌ترین منابع درآمد جهان ذکر می‌شود. اما این صنعت زمانی می‌تواند بسترهای اقتصاد را دچار تحول کند که دارای زیرساخت‌های موثری باشد که پایداری آن را رقم بزند.

به اذعان صاحب نظران امر، گردشگری پایدار نشات گرفته از توسعه پایدار است، توسعه پایدار نیز از اصول و مبانی پیشرفت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در جهان محسوب می شود و به دلیل نقشی که گردشگری می تواند در این زمینه به ویژه در کشورهایی مانند ایران ایفا کند،  لزوم و ضرورت توجه به  گردشگری پایدار حائز اهمیت فراوان است. موفقیت و رشد پایدار گردشگری در گرو عملکرد مناسب و هماهنگ عناصر و عوامل متعددی است که باهم ارتباط تنگاتنگی دارند. یکی از مهم ترین عوامل، «امنیت گردشگران و مقصدهای گردشگری» است. 

امروزه امنیت یکی از مهم ترین و زیربنایی ترین اصول در تدوین راهبرد توسعه گردشگری در جهان به شمار می آید.

کشوری نظیر ایران، با آن که در زمره کشورهای برتر جهان از نظر وجود اماکن تاریخی، باستانی و گردشگری است و امنیت بسیار مطلوبی در مقایسه با سایر کشورهای منطقه دارد اما از نظر درآمد ارزی حاصل از بخش گردشگری در جایگاه مناسبی قرار ندارد و این نشان دهنده ضعف سیستم های مرتبط با صنعت گردشگری است. 

از مهم ترین عوامل موثر در صنعت گردشگری در هر کشوری، میزان امنیت یا سطح احساس امنیت گردشگران در آن کشور است. ایران ظرفیت امنیتی بالایی دارد اما در حوزه تبلیغات نتوانسته بر سوء‌تصویری که برای کشورمان در رسانه‌ها ایجاد شده، فائق آید. این مقوله بیش از همه متوجه حوزه ارتباطات و تبلیغات است. بخشی که در آن به صورت جدی دچار مشکل هستیم.

در این حوزه قطعا اقدامات فرهنگی گره‌گشا خواهد بود. فضای مجازی بستری فراهم کرده که به خوبی می‌توان از مسیر آن، پیام‌های شفاف و آگاهی بخشی را به جهان مخابره کرد اما حتی از این بستر هم استفاده محدودی شده است.

از سویی، ایرانیان در عرصه ها و بازارهای متعددی حضور دارند که هر کدام آن‌ها می‌تواند بستری برای تبلیغ جاذبه‌های گردشگری کشورمان باشد.

صنعت گردشگری هم به مثابه هر کسب و کار دیگری نیازمند بازاریابی صحیح است. تورهای گردشگری توانمند و برندسازی در این حوزه نیز دیگر رویکردهایی هستند که می‌توانند ایران و جاذبه‌های آن را بیش از گذشته به جهان معرفی کنند.

اما یک دغدغه جدی در حوزه گردشگری متوجه بحث مدیریت کلان آن است. نگاهی که می‌تواند تمامی عرصه‌ها را متاثر از خویش سازد. اگر آن نگاه کلان، بر اصلاح شرایط و استفاده از این ظرفیت تاکید داشته باشد، قطعا نتایج خوبی حاصل می‌شود.

در حقیقت یکی از نکات مهمی که باید در گردشگری کشور به آن به صورت ویژه توجه شود پرداختن به اصل موضوع گردشگری توسط مسئولان مرتبط با این بخش است. اکنون که گردشگری در فهرست اولویت‌ها قرار گرفته است، افراد به دور از منافع سیاسی باید در این بخش فعالیت کنند و برنامه های گردشگری کشور نباید هر روز دستخوش تغییر مدیران و نگاه های سیاسی آن ها شود.

علاوه بر این ، توسعه زیرساخت های جهانگردی تا حدود زیادی به سایر فعالیت های جاری و عمرانی یک منطقه، عوامل حمایت کننده (قوانین و مقررات)، اطلاع رسانی، هماهنگی سازمان های مرتبط و گسترش حمل و نقل در حوزه جهانگردی وابسته است. به طور مثال کمبود هتل های پنج ستاره در استان های گردشگرپذیر همچون اصفهان، شیراز، گیلان و ... به عنوان پاشنه آشیل صنعت گردشگری در کشور مطرح است؛ البته مشکلات زیرساختی همچون نامناسب و شلوغ بودن جاده ها و مشکلات مربوط به بخش هوایی نیز مزید بر علت شده است.

حال پیشنهاد می شود با انجام تبلیغات منسجم‌تر و گسترده‌تر ظرفیت‌های واقعی کشورمان و امنیت حاکم بر آن به نمایش گذاشته شود. وزارت امور خارجه و سفیران آن نیز می توانند در این مسیر بسیار نقش آفرین باشند. استفاده از تجربیات دیگر کشورها به ویژه آن‌هایی که در حوزه گردشگری موفق عمل کرده‌اند، از دیگر اقداماتی است که باید در دستور کار قرار گیرد. از دولت و به تبع آن سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور انتظار می رود برای تحقق سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و دستیابی به توسعه پایدار، فضا و امکانات زیرساختی مناسبی را در بخش گردشگری کشورمان فراهم سازند و بیش از گذشته به این حوزه توجه کنند، چرا که هر گردشگری، خود سفیری است که تجربیاتش را از حضور در ایران با جامعه پیرامونش به اشتراک می گذارد.

امیدواریم روزی را شاهد باشیم که صنعت گردشگری کشورمان در زمره یکی از ظرفیت‌ها و منابع اصلی اقتصادی ایران قرار گیرد.

من در خیلی قلب ها، خانه ای دارم. هیچ وقت آواره نمی شوم. بی سرپناه نمی مانم. این همه قلب، این همه خون، این همه تپش. این همه عشق، این همه تنهایی واین همه مردم. این مردم نازنین.

مایکل کین تعریف کرده: یک بار که در کنار رودخانه تایمز لندن قدم می زدم، یک خانواده سه نفره ایرانی او را می بینند، می شناسند و کلی خوشحال می شوند. جلو می آیند و با ابراز غیر قابل وصف خوشحالی شان از او می خواهند که عکسی بگیرند. او قبول می کند. پدر خانواده دوربین را به کین می دهد و خودشان سه نفری پشت به رودخانه می ایستند و به او می گویند: حاضریم، بگیر! از این دست ماجراها برای همه بازیگران رخ می دهد. از جمله برای من. 

کتاب این مردم نازنین- رضا کیانیان

یکی از هنرهای سنتی خراسان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

برزو ارجمند با انتشار عکسی در اینستاگرام، چهاردهمین سالگرد ازدواجشان را به همسرش تبریک گفت. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

الهی!

...به نام تو زبان ها گویا شده ، به نام تو جان ها شیدا شده 

بیگانه آشنا شده ، زشت ها زیبا شده 

کارها هویدا شده، راه‌ها پیدا شده 

الهی!

به‌نام تو چشم مشتاقان گریان ، دل‌های عارفان سوزان 

 

تاریخ جوامع  با خوبی‌ها‌، بدی‌ها،‌ زشتی‌ها و زیبایی‌ها پیوند خورده است. قصه‌ها و روایت‌هایی در دل تاریخ هستند که شاید امروز برای ما خواندنی و جالب تلقی شوند اما در عصر و زمان خودشان، مایه وحشت و هراس مردمان بوده‌اند.جرم و جنایت در طول تاریخ هر بار به صورتی تکرار می‌شود، ذهن‌های آلوده و خطرناک در هر کنج تاریخ زاده می‌شوند و برای نسل‌های مختلف تلخکامی هایی را رقم می‌زنند اما همین روایت‌های پُرهراس، بسترساز آن شد که اندک‌اندک قوانین قوام بگیرند و عده‌ای نیز کمر همت به «پیشگیری» ببندند.اخبار و مکتوبات حکایت از آن دارد که در دوره پهلوی، چند پرونده از جنایات وحشیانه گشوده و در زمان خودش موجب وحشت عمومی شد. نمونه‌اش ماجرای «اصغر قاتل» است که در سال 1313  با کشتن بیش از 33 پسر خردسال در ایران و عراق، یکی از تلخ‌ترین حوادث تاریخ ایران را به نام خودش ثبت کرد. اما کمی بعد و در فاصله سال های 1326 تا 1330ش. شهر مشهد به واسطه سلسله قتل‌ها و جنایات سریالی، دچار التهاب و ترس شد. جنایت های صورت گرفته از تلخ‌ترین حوادث تاریخ این شهر به شمار می‌آیند. روایت شده که در آن سال‌ها، شهر جولانگاه قاتلی بوده که زن ها را طعمه نیات شومش می‌کرده است. قتل 14 تا17 نفر طی سه سال توسط این قاتل سریالی، به موضوع داغ آن روزهای شهر تبدیل شده بود. بعدها که شهربانی وقت بالاخره موفق شد این قاتل جانی را دستگیر کند، جریان محاکمه‌اش در صفحات روزنامه خراسان (طی ماه‌های فروردین و آذرماه سال 1330)، بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد. گزارش‌های مفصل خبرنگاران روزنامه از دادگاه به ضمیمه تصاویر متعدد، خراسان آن روزها را پُرطرفدار کرد.آن چه در ادامه می‌خوانید، بازخوانی پرونده یکی از قدیمی‌ترین قتل‌های سریالی شهرمان است که در مطبوعات آن دوران انعکاس گسترده‌ای یافت:

سال های وحشت

ماجرا در تاریخ 21 اسفندماه 1326 با پیدا شدن جسد زنی در کنار کال حسین آباد مشهد آغاز شد. وی در اثر خفگی جان سپرده بود. کمتراز دو ماه بعد و در 23 اردیبهشت سال 1327 جسد زن جوان دیگری در کوره خرابه های نزدیک حسین آباد پیدا شد که با دستمال سیاهی خفه شده بود. پنج ماه بعدتر (11آذر 1327 ) نیز همین ماجرا دوباره تکرار شد. این بار شهربانی با جسد زن جوانی در نزدیکی بالا خیابان روبه‌رو شد که با روسری اش خفه شده بود. این سه قتل که اجرای آن‌ها به یک شیوه انجام شده بود، با توجه به پیدا نشدن سرنخی در دو پرونده قبلی، شائبه سریالی بودن قتل‌ها را تشدید کرد. اما تحقیقات حتی با وجود این فرض هم راه به جایی نمی‌برد. 19بهمن همان سال جسد زنی در اتاق خرابه نواقل مقابل کارخانه نخریسی پیدا می‌شود که به طرز فجیعی خفه شده بود. قتل پنجم هم بنا به گزارش‌های منتشر شده از آن دوران، در تاریخ 9 اسفند رقم می‌خورد. به کلانتری 4 مشهد خبر می‌رسد جسد زنی در پشت ساختمان شرکت نفت در خیابان طبرسی پیدا شده است که ظاهرا او را نیز خفه کرده‌اند. مشهدی‌ها سال 1327 را در حالی به پایان می رسانند که شاهد پنج جنایت و تداوم هراس به دلیل پیدا نشدن قاتلانی هستند که زنان را طعمه و با روسری خفه می‌کنند. 

سریال قتل زنان در سال 1328 با پیدا شدن جسد زن مجهول الهویه‌ای در 11خردادماه، در مزارع محمد آباد و گودسلوک ادامه پیدا می‌کند. پانزدهم ماه بعد از آن هم خبری منتشر می‌شود از کشف پیکر زن دیگری، این‌بار در قنات بازه شیخ واقع در میدان ضد طیاره. تکرار این روند مردم را به وحشت می‌اندازد. شایعه‌ها در شهر اوج می‌گیرد. 27 شهریور هم چند نفر با جسد زنی در پشت کوهسنگی مواجه می‌شوند که آثار خفگی بر گردن او پیداست. اعتراضات در آن دوران نسبت به عملکرد شهربانی، بیشتر می شود. چندماهی خبری از قاتل نیست تا این که در فروردین سال بعد(1329) دوباره قاتل دست به کار می‌شود و این بار زنی را خفه می کند و در گودال آب انبار مخروبه مقابل شرکت نوش در کنار جاده قدیم تهران می‌اندازد. 20فروردین گزارش پیدا شدن این جسد به کلانتری دو مشهد ارسال  و دوباره خواب اهالی شهر آشفته می شود. حدود دو ماه بعد و در 28 خرداد نیز اهالی مصلی خبر از کشف جسدی می‌دهند که شواهد گواهی می دهد او نیز احتمالا یکی از قربانیان این جنایت سریالی است.

معما حل می شود

در تاریخ 27 اسفند 1329 نامه ای به امضای علی اکبر خان خسروی با پست شهری به سرهنگ خاتمی ریاست شهربانی خراسان می رسد که جسد زنی بیرونِ دروازه بالاخیابان مقابل مسیر کارخانه قند آبکوه پیدا شده است. مقتول با دستمال خفه شده بود. نگارنده نامه از شهربانی تقاضای رسیدگی می کند. پرونده به شعبه 2 ارجاع می شود و ماجرا جدی‌تر در دستور کار قرار می‌گیرد تا سرنوشت این پرونده مشخص شود. در این راستا، کمیسیونی تشکیل و سوابق قتل های گذشته دوباره بررسی می شود. در محلی که جنازه کشف شده، ماموران پس از تحقیق، اطلاع پیدا می کنند که یک سرباز فراری به نام «حسن اورنگی» در باغ های اطراف دروازه بالاخیابان زندگی می کند و از راه اخاذی از زن هایی که در آن محدوده هستند، امرار معاش می کند و حتی مرتکب هتک ناموس شده است. همین‌ها باعث می‌شود ماموران به وی مظنون شوند و در صدد دستگیری او بر آیند.ساعت 12 شب هفتم فروردین ماه 1330 ماموران به منزلی واقع در محله زابلی ها نزدیک دروازه بالا خیابان حمله و حسن را دستگیر می کنند. طبق اسناد موجود از وی در تاریخ 8 فروردین 1330 بازجویی به عمل می‌آید و نامبرده پس از 5 ساعت حاضر به بیان حقایقی از تجاوز و قتل 14 زن با همدستی دوستش به نام ظریفیان در فاصله زمانی سال‌های 1326 تا 1330ش. می شود.ماموران برای آن که بتوانند بهتر اقرار بگیرند، اورنگی را در کلانتری 5 و ظریفیان را در کلانتری 4 مشهد نگهداری می کنند.

قاتل کیست؟

حسن اورنگی 26 ساله و ساکن کوچه هاون در بالا خیابان بود. او چهره‌ای گندمگون داشت و آن‌گونه که در پرونده اش درج شده بود، در کودکی در یک قالی بافی شاگردی می کرده است. وی سیمایی آرام و بسیار خونسرد داشت و با این که از سواد بی‌بهره بود ولی اشعار زیادی را از حفظ داشت.او در اقرارهایش گفته بود که پدر و مادرش را از دست داده است. نامبرده در نوجوانی به عنوان گاریچی مشغول به کار می شود و در خارج شهر بار چغندر از مزارع جابه جا می کرده است. از سال 1327 به خدمت سربازی می رود و هفت بار از خدمت فرار می کند به طوری که چندین مرتبه در هنگ توپخانه مشهد زندانی می شود.خلاصه با انتشار خبر دستگیری اورنگی و انعکاس ماجرای قتل ها در روزنامه خراسان، تعداد زیادی ازمردم برای دیدن وی مقابل دادگستری تجمع می‌کنند. اورنگی بنا به اعتراف خودش با همدستی دوستش ظریفیان طعمه ها را پیدا کرده و آن ها را به بهانه‌ای به خارج شهر می‌کشانده است، سپس با استفاده از تاریکی، پس از تجاوز و گرفتن پول های قربانیانش، آن‌ها را به وسیله دستمالی خفه می کرده است. اورنگی به 14 فقره قتل با همدستی ظریفیان اعتراف کرد و سه فقره قتل دیگر را قبول نکرد. وی در بخشی از محاکمه اش گفت: اگر قادر بودم تمام زنان بدکار را می کشتم...! در جلسات پایانی دادگاه، وی منکر قتل ها می شود و در یکی از جلسات دادگاه در دفاع از خودش می گوید: من هیچ کاری نکرده ام و آن موقع که این حرف ها را گفته ام از حال طبیعی خارج بودم.

رفیق بد

حسن طبق اعترافاتش، رفیقی به نام عباسعلی ظریفیان داشته که بچه محل بودند. ظریفیان در آن زمان 36 سال سن داشت، قوی هیکل و سیاه چهره بود و به سنگدلی شهرت داشت. پرونده وی نشان می‌دهد در دوره کودکی کنار پدرش که مقنی بوده، کار می کرده است و بعدها در قالی بافی عمواوغلی مشغول به کار می شود. وی در اغلب قتل ها حضور داشته و با گرفتن دست و پای مقتولان در این فجایع مشارکت می کرده است.

دار مکافات

در آن ایام طبقات مختلف مردم با ارسال نامه از سراسر ایران خواهان تسریع در محاکمه و اعدام این دو نفر می شوند. جلسات متعدد محاکمه شروع و سرانجام حکم صادر می‌شود. حکمی که به استناد آن، حسن اورنگی را در ساعت 6:20 صبح 11 آذرماه 1330 در میدان اعدام مشهد و در حضور بیش از هشت هزار نفر بالای چوبه دار می برد و به جزای اعمالش می رساند. ظریفیان هم که دوست و همدست وی در این تجاوزها و قتل ها بوده به 15 سال زندان محکوم می شود تا پرونده یکی از قدیمی‌ترین قتل‌های سریالی مشهد بسته شود.