سرمایه گذاری خارجی از گذشته، یکی از موضوعات بحث برانگیز در عرصه اقتصاد بین الملل به شمار می‌آمده است. به خصوص در سال‌های اخیر که میزان سرمایه گذاری مستقیم خارجی در کشورهای در حال توسعه سریعا افزایش یافته، این مسئله مورد توجه بیشتری قرار گرفته است. در گذشته بسیاری از همین کشورها تمایلی نداشتند که درهای خود را به روی سرمایه گذاران خارجی بگشایند اما این روند در سال‌های اخیر و با روشن شدن نقش موثر این مقوله در فرایند رشد و توسعه اقتصادی کشورها، دستخوش تغییر شده است و تلاش برای جذب سرمایه‌های خارجی به بخشی از سیاست اقتصادی دولت‌ها در این کشورها بدل شده است.

به طور کلی سرمایه به عنوان موتور محرکه و عامل نیرومند رشد و توسعه اقتصادی در نظر گرفته می‌شود. در واقع با گسترش مباحث مرتبط با جهانی شدن و ارتباط متقابل کشورها و تکافو نکردن منابع داخلی برای سرمایه گذاری، کشورها ناگزیر به جذب سرمایه‌های خارجی و رقابت در این عرصه هستند. جذب سرمایه‌ها از بازار بین‌المللی، علاوه بر اشتغالزایی زمینه رونق اقتصادی را نیز فراهم خواهد کرد و می‌تواند عاملی برای خروج از رکود نیز باشد. به بیان دیگر توسعه اقتصادی نیازمند سرمایه‌گذاری در بخش‌ها و فعالیت‌های مختلف اقتصادی است. بدون سرمایه‌گذاری در پروژه‌های مختلف نمی‌توان انتظار گسترش اشتغال، تولید و رفاه اقتصادی را داشت.

علاوه بر همه این‌ها، تحقق هدف‌های کلان اقتصادی در گرو فراهم آوردن سرمایه کافی به منظور تامین مالی طرح‌های زیربنایی است اما نباید از این مهم غافل شد که عوامل متعددی نیز در حوزه‌های ساختاری و قانونی، مانع از جذب سرمایه گذاری خارجی در کشورمان می‌شوند. روشن بودن قوانین و سیاست‌ها  در قبال سرمایه گذاران خارجی، وجود تصویر شفافی از سیاست‌ها  و مقررات مربوط به سرمایه گذاری‌های خارجی شامل قوانین مربوط به مالکیت، مقررات ارزی، تخمین اصل و سود سرمایه، قوانین مالیاتی، مقررات صادرات و واردات و...، نقش مهمی در جلب سرمایه‌های خارجی دارند. کشور ما نیز طی سال‌های اخیر توجه ویژه‌ای به جذب سرمایه گذار داشته است. درحقیقت این مقوله در ایران در دو دوره تحریم و پساتحریم قابل بررسی است. در زمان تحریم که نمی‌توان و نباید انتظار جذب سرمایه خارجی را به دلیل موانع و محدودیت‌های سیاسی و اقتصادی داشت، در دوران پساتحریم نیز متاسفانه توقع جذب سرمایه گذار خارجی بالا بود آن هم، بدون لحاظ کردن احتمال بدعهدی آمریکا و همین سنگ اندازی‌های کشور مذکور، فرآیند جذب سرمایه خارجی را طولانی کرد.

در یک سال گذشته هیئت‌های اقتصادی متعددی به ایران آمده و محصول این سفرها، توافقات متعددی بوده است اما به رغم همه توفیقات حاصل شده، در شرایط فعلی همچنان فاصله بسیاری با وضعیت ایده آل وجود دارد.

حقیقت آن است که یک گام مهم در راستای فعال‌سازی سرمایه‌های راکد داخلی و جذب سرمایه‌های خارجی، باید پرهیز از گرفتارآمدن به بوروکراسی اداری باشد تا بتوان از فرصت‌ها  حداکثر بهره را برد.

 نکته حائز اهمیت آن است رویکرد بدبینانه به سرمایه گذار خارجی آثار مخربی بر اقتصاد تحمیل خواهد کرد، صد البته که ساختارها باید پیشتر به گونه‌ای تعریف شود که منافع ملی در کل این روند در اولویت باشد و اساسا منفعت یافتن اقتصاد داخلی، دلیل اصلی ورود به این عرصه بوده است. حال اگر قراردادها براساس معیارهای حقوقی همراه با مشاوران زبده تنظیم شود و پیش بینی لازم انجام گیرد، بستر یک تعامل مناسب فراهم می‌شود. ایران فرصت‌ها و ظرفیت‌های فراوانی برای حضور در بازارهای جهانی دارد و در روند جذب سرمایه‌‌های خارجی بیش از همه، تجارب گذشته می‌تواند راهگشا باشد تا بیشترین منفعت از این فرصت‌ها نصیب اقتصادمان شود.

اما نکته دیگر آنکه، هم اکنون بسیاری از سرمایه‌گذاران داخلی، در خارج از کشور سرمایه‌گذاری می‌کنند و این خود هشداری نسبت به خروج سرمایه از کشور است؛ مقوله‌ای که باید با اعتماد‌سازی برای فعالان اقتصادی داخل، حل و فصل شود.

با وجود این که دولت در زمینه جذب سرمایه گذار نمره مقبولی دریافت می‌کند، کاستی‌هایی در برخی وزارتخانه‌ها مشهود است و ساختارهایی نیز باید ارتقا پیدا کنند و دیپلماسی اقتصادی ایران، فعالانه‌تر در بازارهای جهانی عمل کند و در جست و جوی شرکا و بازارهای جدید باشد. پیشنهاد می‌شود برای رونق اقتصادی و جذب سرمایه‌گذار خارجی، مجلس شورای اسلامی نیز دوشادوش دولت حرکت کند و به تسهیل رویه‌ها و تقویت نظارت‌ها کمک کند. مسئولان واقف هستند که اختلافات سیاسی، منافع ملی را به حاشیه دچار می‌کند و دغدغه‌هایی را که امروز در عرصه اقتصاد وجود دارد تداوم می‌بخشد.

امیدواریم در مسیر حرکت به سوی اقتصادی بالنده، شاهد اصلاح رویکردها، رویه‌ها و نگاه‌ها باشیم.

 

بهروز شعیبی، کارگردان خراسانی سینمای ایران گفت: دغدغه حاکم بر تولید سینما به سینمای کودک تمایلی ندارد و اتفاقی که برای پخش فیلم کودک در حال رخ دادن است اتفاق خوبی نیست. به گزارش تسنیم، این هنرمند در نشست شبانه سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اظهار کرد: شاید یکی از بخش‌هایی که به‌صورت مشخص در سینما مخاطب دارد سینمای کودک است، نسل‌ها جا به جا می‌شوند، در این مدت آن‌طور که باید نتوانستم درباره کودک فیلم بسازم.وی بیان کرد: به‌جز برخی فیلم‌سازان، دیگر فعالان این عرصه فکر می‌کنند ساختن اثری درباره کودک، محتوایی ندارد درصورتی‌که باید شرایط برای حضور فیلم کودک به‌خوبی فراهم شود. شعیبی تصریح کرد: بخش سینمای کودک به یک فرهنگ‌سازی نیاز دارد و باید جا بیندازیم که پدر و مادر یاد بگیرند برای فرزندان نیز زمان بگذارند و به‌نوعی کودکان ما به‌وسیله پدر و مادر به مکان‌های تفریحی نزدیک می‌شوند اما در حال حاضر، تفریح کودکان ما به دست دیگر کشورهاست و آن‌ها با پویانمایی دیگر کشورها بزرگ می‌شوند.

 

 

 

درخت توت تریاک داشت

 

الهی!

اگر چه بهشت چون چشم و چراغ است، بی دیدار تو درد و داغ است.

دوزخ بیگانه را بنگاه است و آشنا را گذرگاه است و عارفان را نظرگاه است

الهی!

اگر مرا در دوزخ کنی دعوی دار نیستم

و اگر در بهشت کنی بی جمال تو خریدار نیستم.

من به حور و قصور ننازم، اگر نفسی باتو پردازم

از آن هزار بهشت سازم

هر کس روزی‏ دارد که حتما به او خواهد رسید. پس هر کس به آن راضی شود، برایش پُربرکت خواهد شد و او را بس خواهد بود و هر کس به آن راضی نباشد، نه برکت خواهد یافت و نه او را بس خواهد بود. روزی در پی انسان است، آن‏گونه که اجلش در پی اوست.

اعلام الدین ص 342

  نقش‌های سخت و کاراکترهای پیچیده را دوست دارد به ویژه اگر مجبور باشد بابت آن، حنجره‌اش را هم بازی دهد و تغییر صدایی چاشنی کارش کند. غایتِ حرفه بازیگری برای او، باقی ماندن نامی نیک و ماندگاری نقش‌هایش است.

عباس غزالی، از جمله بازیگران جوان سینما و تلویزیون است که در اغلب نقش‌هایش خوش درخشیده و تحسین منتقدان را به واسطه بازی‌های خوبش برانگیخته است.

او روزهای پایانی هفته گذشته، به بهانه یک برنامه کتابخوانی، میهمان مشهدی‌ها بود و همین فرصتی فراهم کرد تا با وی درباره زندگی حرفه‌ای و علایق شخصی‌اش به گفت وگو بنشینیم:

تابلوی اعلانات مدرسه و آغازی بر یک تجربه تازه 

غزالی متولد 14 بهمن 1363 در تهران است. از کودکی علاقه عجیبی به بازیگری داشته است. درباره ورودش به این عرصه می‌گوید: من از بچگی به دنیای بازیگری و هنر هفتم علاقه داشتم اما از آن جا که در خانواده و اطرافیانم کسی نبود که با این بستر آشنا باشد، تصوری نداشتم از اینکه چطور می‌شود به این حوزه ورود پیدا کرد؟ تا اینکه در دوره راهنمایی، یک روز خیلی اتفاقی برگه‌ای را روی تابلوی اعلانات دیدم که روی آن نوشته شده بود، قرار است نمایشی اجرا شود. آن روز یکی از بزرگ ترین روزهای زندگی ام بود. در پوستم نمی‌گنجیدم چون حس می‌کردم که دارم به آرزویم می‌رسم. خلاصه، برای تست در آن نمایش همراه با صد نفر دیگر راهی شدیم. یک هفته بعد اسامی کسانی را که در تست اولیه قبول شده بودند روی تابلو قرار دادند. آن یک هفته به سختی می‌خوابیدم و حس و حال آن روزها هنوز در خاطرم است. بالاخره من برای یکی از نقش‌های این نمایش که عنوانش «مقصران بی گناه» بود، انتخاب شدم. همین تئاتر در منطقه، استان و کشور حائز مقام شد. چنان با ذوق و علاقه نقشم را اجرا کردم که حتی ثانیه‌ای تمرکزم به هم نریخت. وی ادامه می‌دهد: خاطرم هست در آن برهه یکی از دوستانم دوربین کوچکی داشت و لحظات آن نمایش را ثبت می‌کرد. الان حاضرم تمام دارایی‌ام را بدهم و آن فیلم را به دست آورم. بعد از این نمایش، یکی از داوران جشنواره، غزالی را به کانون فرهنگی -تربیتی حُر دعوت می‌کند و از همانجا کلاس‌های بازیگری را به صورت حرفه‌ای شروع می‌کند. اولین سریالش را 14سالگی بازی می‌کند. خودش تعریف می‌کند: «انتظار سرخ» یک سریال پنج قسمتی بود و آغاز کارهای تصویری‌ام با آن رقم خورد. بعد از آن، مسیرم را اندک‌اندک در عرصه سینما و تلویزیون یافتم.

یک نقش متفاوت اما ماندگار در وضعیت سفید

در سریال «وضعیت سفید»، یکی از بهترین نقش‌های غزالی رقم می‌خورد. خودش در مورد این نقش می‌گوید: این سریال برایم مقدس است و من را در حیطه بازیگری و دل و قلب و ذهن مردم تثبیت کرد. من اعتقاد دارم اصل حرفه‌ای برای هنرمند این است که کارهای زیادی انجام دهد اما برای دیده و شناخته شدن عوامل زیادی باید دست به دست هم بدهند. وی ادامه می‌دهد: من قبل از وضعیت سفید سریال‌های زیادی کار کرده بودم. از «یوسف پیامبر» بگیرید تا «داستان یک شهر» اصغر فرهادی، اما در هیچ کدام از این‌ها قرار نبود دیده شوم. یعنی قسمت من این بود که جای دیگری در سریال دیگری خوش بدرخشم. از کودکی یاد گرفته‌ام که برای رسیدن به جایگاه مورد نظر باید تلاش کرد و همیشه صبور بود و مزد صبوری ام را در «وضعیت سفید» گرفتم. مردم من را هنوز با کاراکتر «بهروز» می‌شناسند، ابراز احساسات می‌کنند و این برایم ارزشمند است.

وی یادآور می‌شود: برای آن نقش مجبور شدم زبان، لهجه و گویشی متفاوت را یاد بگیرم و از این بابت متحمل مشقت‌های فراوانی شدم.

یکی از دلایل علاقه وی به این نقش، تیپ خاص و پیچیده «بهروز» است که او آن را به چاشنی صداسازی آمیخته و ماندگار کرده است. یکی از آرزوهای این بازیگر این است که کاراکتر مذکور را روی پرده سینما نیز به نوعی ارائه کند.

دو فیلم و یک سریال در صف اکران و پخش

غزالی همین حالا دو فیلم را در صف اکران دارد، یکی «من یوسفم مادر» به کارگردانی محمد فرطوسی و دیگری «همه چی عادیه» از محسن دامادی. وی تاکید می‌کند: در هر دو کار، نقش‌هایی متفاوت را بر عهده گرفته‌ام و مشتاقم تا سریع‌تر این دو اثر روی پرده برود.  فیلم برداری سریال «آشوب» را نیز پشت سر می‌گذارم که بخش‌های زیادی از این کار ضبط شده و امیدوارم مهرماه امسال شاهد پخش آن باشیم.

از غزالی درباره معیارش برای انتخاب نقش‌هایش سوال می‌کنیم که در پاسخ بیان می‌کند: بیشتر، کاراکترهایی را دوست دارم که مرا به چالش می‌کشند. همیشه دوست دارم با دیروزم متفاوت باشم، با نقش قبلی‌ام نیز همین طور. بنابراین در انتخاب‌هایم سراغ آن‌هایی می‌روم که مرا با یک اتفاق تازه رو در رو می‌کنند.

عهدی هشت ساله برای زیارت حرم امام رضا(ع)

غزالی به عکاسی ، تدوین و فیلم برداری هم علاقه دارد اما هیچ کدام به اندازه بازیگری برایش دلچسب نیست. در مجموع تلاش می‌کند هر فرصتی دست می‌دهد نقبی به هنرهای دیگر هم بزند.

این بازیگر جوان که بزرگ شده یک خانواده اصیل و مذهبی است، دلبسته عزیزانش است. او می‌گوید: پدرم فوت شده، اما می‌دانم از یک جای خوب برایم دعا می‌کند و نگاهش را ازمن دریغ نمی‌کند.

وی علاقه زیادی به مشهد و حرم آقا دارد و آن را مرکز «آرامش و قرار» توصیف می‌کند و می‌افزاید: هشت سال است که به واسطه نذری، لحظه سال تحویل در حرم امام رضا (ع) هستم. حسم این است سالی که در جوار او آغاز شود، برکتش تا آخرین لحظات، تضمین شده است.

وی ادامه می‌دهد: شب عید 94 بود که پدرم به رحمت خدا رفت، وسط دعاهایم، از آقا اجازه خواستم که آن عید را در کنار مزار پدر باشم و فردایش خودم را به مشهد برسانم. همان شب خواب دیدم که در حرم امام رضا(ع) هستم و پدرم نزدیک به ضریح ایستاده است. از من خواست نزدیک تر بروم اما جمعیت به قدری زیاد بود که به پدرم گفتم نمی‌توانم از خیل مردم عبور کنم. آیه‌ای خواند و از من هم خواست تکرارش کنم. ناگهان انگار مسیری باز شد و من خودم را به ضریح رساندم. همانجا بود که از خواب برخاستم و فهمیدم حواس حضرت هم به ما هست و هوای زائرانش را دارد.

دلخوشی‌های زندگی

ادامه حرفمان درباره پیشکسوتان و استخوان‌خُردکرده‌های عرصه بازیگری است. جمشید مشایخی، علی نصیریان، پرویز پرستویی،  مرحوم خسرو شکیبایی و مهدی‌هاشمی؛   از جمله چهره‌های مورد علاقه غزالی هستند که منش و روش‌شان الگوی او بوده است.

او همچنین باور دارد که بازیگری در زمره حرفه‌هایی است که برای آن، انتهایی را نمی‌توان متصور شد. وی تاکید می‌کند: کسی که عاشق این حرفه باشد و درگیر نقش‌ها و حال و هوایش شود، هیچ وقت نمی‌تواند این عرصه را کنار بگذارد و من تا زمانی که خون در رگ‌هایم جریان دارد به این حرفه پایبندم و آن را ادامه خواهم داد.

این بازیگر جوان یادآور می‌شود: سقف آرزوهایم در این حرفه، این است که اگر روزی عباس غزالی نبود، یاد و خاطره نقش‌هایی که بازی کرده، در ذهن‌ها ماندگار شود و مردم از او به خوشنامی یاد کنند.

وی دلخوشی بزرگ زندگی اش‌ را خانواده‌اش می‌داند و خاطر نشان می‌کند: لبخند عزیزانم، خوشبختی همسر و نگاه مهربان مادرم، بزرگ‌ترین نعمات زندگی من هستند.