پادشاهی یکی از پارسایان را دید و پرسید:

آیا هیچ از ما یاد می کنی؟ پارسا پاسخ داد: آری آن هنگام که خدا را فراموش می کنم.

هر سو دَوَد آن کِش ز بر خویش براند

وآن را که بخواند به درِ کَس ندواند(۱)

۱- یعنی: آن کس را که خداوند با قهر خود از درگاهش رانده، به هر سو پناه می برد، ولی آن کس که خداوند با لطف خود طلبیده، او را از دیگران بی نیاز می کند و در خانه کسی نمی فرستد.

حکایت های گلستان سعدی به قلم روان 

محمد محمدی اشتهاردی