گفت و گوی خراسان با دانش آموز مشهدی دارنده مدال نقره المپیاد جهانی ریاضی:
تحقق یک رویای 5 ساله
![](http://khorasanrazavi.khorasannews.com/content/upload/b1414db5-e97c-4589-829c-a16d2b8d7bca.jpg)
معلم ریاضی ام باعث علاقه مندی ام به علم ریاضی شد
از محمدزاده درباره حس و حالش موقع دریافت جایزه سوال می کنم، می گوید: حضور در یک کشور دیگر و آزمون المپیاد دادن به خاطر فضایش تجربه جالبی است؛ حس غرور آفرینی است و باعث می شود احساس اعتماد به نفس خوبی در آن لحظه داشته باشید.از او سوال می کنم که چگونه علاقه مند به علم ریاضی شده است، می گوید: آن چیزی که باعث شد به ریاضی علاقه مند شوم، رفتار معلمم آقای سلطانی در کلاس ششم بود. آن موقع در مدرسه غیرانتفاعی «فردا» تحصیل می کردم. ایشان هر وقت سوال ها را حل می کردم، مرا تشویق می کردند و به من می گفتند مثلا سوالی که حل کردی، سوال ساده ای نبود و توانایی بالایی داری. این صحبت های ایشان در من ایجاد اعتماد به نفس می کرد وگرنه قبل از آن متوجه علاقه ام به ریاضی نشده بودم. او ادامه می دهد: در خانواده هم پدرو مادرم خیلی تشویقم می کردند. همچنین عمه ام همیشه مشوق من بود و از موفقیت من همه آن ها خوشحال شدند. وقتی از محمدزاده می خواهم توصیه ای به افرادی بکند که می خواهند مسیر او را ادامه بدهند، می گوید: افراد اول باید برای خود هدف جدی انتخاب کنند و بیهوده وارد کاری نشوند. بعد از آن به طور پیوسته تلاش کنند چون این کار باعث می شود در فرد آمادگی ایجاد شود تا به موفقیت برسد. از او درباره سختی های مسیرش می پرسم، می گوید: یک فاکتور مهم که ممکن است خیلی از بچه های المپیادی را اذیت کند، آزمون ها و کلاس های مدرسه است که دانش آموز باید در مدرسه حضور یابد. این موضوع نصف روز دانش آموز را در هر روز هفته می گیرد و منجر به خستگی می شود که نمی تواند برای المپیاد به راحتی مطالعه کند. به نظرم مدارس باید یک سری معافیت تحصیلی را در نظر بگیرند که کمک کننده باشد.
رویایی دیگر؛ کسب مدال فیلدز
محمدزاده درباره هدف های خود می گوید: از مهرماه وارد دانشگاه می شوم و قصد دارم در رشته ریاضی محض در دانشگاه صنعتی شریف مطالعه کنم. دوست دارم تحصیلات آکادمیک ریاضی داشته باشم و کارهای بزرگی انجام دهم مثلا مدال فیلدز را کسب کنم. از او می پرسم تا حالا شده است که به خاطر سختی های مسیر احساس ناامیدی کند، پاسخ می دهد: این تجربه بین همه افراد مشترک است که آدم یک مواقعی از آینده مسیر ناامید می شود. من هم با چنین تجربه ای مواجه شده ام اما مهم این است که آدم به خودش باور داشته باشد و می تواند با تلاش پیوسته به هدفی که می خواهد برسد، دور از ذهن نیست. او در توضیح جزئیات بیشتر می گوید: من خودم سال اول که در المپیاد کشوری، مدال نقره کسب کردم، از این موضوع ناراحت بودم چون مدال نقره نمی تواند برای تیم انتخابی جهانی شرکت کند، اما بعد از چندماه دوباره شروع به خواندن کردم و پیوسته کار کردم تا این که مدال طلا را کسب کردم. از او سوال می کنم آیا رویای این لحظه یعنی برنده مدال المپیاد جهانی ریاضی را در سر داشته ای یا خیر، می گوید: بله، واقعا رویای این لحظه را از کلاس هشتم در سر داشتم که به عنوان تیم جهانی المپیاد جهانی انتخاب شوم و حتی رویای جوایز بزرگ تر مثل فیلدز را داشتم. تقریبا 5 سال طول کشید تا این موضوع به واقعیت پیوست. از او می خواهم یک خاطره جالب از سفرش به انگلستان برای شرکت در مسابقات المپیاد جهانی ریاضی تعریف کند، می گوید: کشورهای دیگر ایران را به عنوان یک کشور با زمینه علمی خوب قبول دارند. آن جا اعتراض هایی شکل می گرفت، آن ها خیلی با ما رفتار دوستانه ای داشتند به خصوص با کشورهایی مثل برزیل و صربستان رابطه نزدیک تری داشتیم و با آن ها بیشتر دوست شده بودیم. همچنین از سمت المپیاد جهانی به بازدید از استون هنج به عنوان یک اثر باستانی مربوط به 5 هزار سال پیش رفتیم که جزو عجایب هفت گانه جهان است، این موضوع تجربه جالبی برای من بود.